Belgisch Kampioenschap Poker: Dag 1B

Zondag 18/11

Het is zondagmiddag als ik naar mijn gebakken eitjes zit te staren en hoop dat een grote tas koffie de mist uit m’n hoofd kan verjagen. Ik ben net wakker en binnen tweeënhalf uur zal ik van start gaan in de finale van het Belgisch Kampioenschap Poker. Gisterenavond stond ik nog met m’n band, de Saturday Night Beavers, op het podium van een jeugdhuis in Huy. Het is me wel gelukt om rond middernacht in m’n bed te kruipen, maar bij een rockshow horen pinten, vandaar de ochtendnevel in mijn brein.

Bij gebrek aan een GPS heb ik gisterenavond al de wegbeschrijving naar het casino afgedrukt. Omdat ik nog nooit in Namen of omstreken ben geweest, wil ik op tijd vertrekken. Om kwart voor één ga ik de deur uit, drie kwartier later houdt een portier de glazen deur van het Casino de Namur voor me open. Blijkbaar ligt Namen dichter bij huis dan ik dacht.

Links als ik binnenkom ligt een grote balie met daarboven het logo van het toernooi. Ik laat me inschrijven door een zwaar opgemaakt grietje, dat misschien wel knap is onder haar masker van poeders en kleurtjes. Ze neemt m’n foto en ik krijg een papiertje met een barcode erop. Twee balies later nemen ze nog eens mijn foto en krijg ik een badge met m’n naam en foto erop. Cool.

Ik heb nog een uurtje de tijd voor de start van het toernooi, en ik scoor nog snel €60 aan de 2-2NL cash games, waar bijna iedereen dezelfde badge als mij rond z’n nek heeft hangen. Tussen de handen door, droom ik van de hoofdprijs. €300k. Driehonderdduizend euro. Slechts 799 andere gokkers staan nog tussen mij en de eerste plaats. Met achthonderd deelnemers spelen we voor een prijzenpot van 1,2 miljoen euro. De eerste 729 die naar huis gaan, doen dat met lege handen. Vanaf de 81e plaats wordt er geld uitbetaald. In het begin niet zoveel, iets meer dan de inzet, maar vanaf de achttiende plaats wordt er €10.000 uitbetaald. Ik heb me voorgenomen daarmee tevreden te zijn.

Conservatief

Om drie uur is het dan eindelijk zover. Brede kerels in zwart maatpak hangen de rode fluwelen koorden opzij die ons scheiden van de pokertafels, en ik ga mijn tafel zoeken.

Een aziatische dealer heet me welkom aan de tafel, en ik neem plaats achter mijn pokerchips. 3000 punten, ter waarde van €1650. Ik zal in het spel blijven tot ik niets meer over heb, maar of dat binnen een uur of pas na zeven dagen zal zijn, weet ik niet. Ik hoop natuurlijk het laatste. Terwijl de tweehonderd stoelen in de toernooizaal langzaam gevuld raken, spreek ik mezelf nog even streng toe. “Doe gewoon niks stom, Johan. Doe gewoon niks stom. Denk na. En doe niks stom.” Als onze tafel volzet is, kijk ik kort over de gezichten. M’n buurman maakt een nerveus grapje, de kerel ernaast trekt een asbak dichterbij, en allemaal zitten we te wachten op het moment dat de kaarten voor de eerste keer geschud worden. Iemand neemt de microfoon en kondigt aan dat het toernooi van start zal gaan, na een korte mededeling van J.C. Choffray, de toernooidirecteur. Elke dealer leest een brief voor waarin de belangrijkste regels kort uitgelegd staan. Enkele minuten later zijn ze klaar, en eindelijk is het zover. De kaarten worden geschud, de eerste blinds worden ingezet, en de spanning is gebroken. Vanaf nu is het aan ons.

Twee uur later zit ik nog altijd in dezelfde stoel naar een iets kleiner stapeltje chips te staren. Ik heb een allesbehalve spectaculaire start genomen. In die eerste twee uur heb ik twee kleine potten gespeeld, en ze allebei verloren. De eerste keer raisde ik met pocket jacks en kreeg één caller. De flop kwam queen high, mijn continuation bet werd geminiraised, en ik foldde. De tweede hand was ook een pocket pair, twee negens. Ik limpte under the gun, nog twee spelers volgden, en we zagen de flop met vier. Er lag een tien op tafel, iemand zette in, en ik gooide m’n negens weg. Ik begin te twijfelen aan mijn vaardigheden als toernooispeler. Omdat ik bijna uitsluitend shorthanded cash games speel, heb ik er eigenlijk geen idee van wat hier de correcte play is met pocket 9’s.

Het is nog geen tijd om blinds te stelen of een grote bluf te maken, dus ik laat m’n spel voorlopig dicteren door m’n kaarten. Intussen heb ik een heel conservatief imago, en als ik eindelijk nog eens AQ krijg, fold iedereen na mijn raise. Als ik wat later K9o krijg in late positie, beslis ik om dat imago in m’n voordeel te gebruiken, en ik probeer om de blinds te stelen. Natuurlijk krijg ik dit keer twee callers. Postflop checkt iedereen tot op de river, en ik kan nog een valuebet maken met een paar negens. Terug bij af, 3000 chips.

Vrouwen

Na drie uur spelen is er een eerste korte pauze. Ik heb met 4000 chips iets meer dan het gemiddelde. Ik heb intussen Larry ontmoet, mijn linkerbuurman aan tafel. Larry heeft zich gekwalificeerd in één van de satellites, en speelt ongeveer een jaar poker. We gaan tien minuutjes rusten aan de Jameson bar. Daar delen twee Ierse promogirls gratis whiskycocktails uit. Super, maar ik moet nog terugrijden, en ik geloof niet dat ik beter poker speel met een stuk in m’n kraag. Ik bedank dus, en laat het aan Larry om de cocktails uit te testen.

Na de break zitten we in level 4, met blinds van 40-80. Iedereen begint wat tighter te spelen, ik heb ondertussen een read op de meeste spelers, en ik krijg ook betere kaarten. Tijd om agressiever te spelen. Ik kan af en toe de blinds stelen, en ik verdien een pak chips door zwakke limpers aan te vallen in late positie. T6o en twee limpers? Hup, raise. Af en toe wordt ik gecalled en laat ik de pot gaan op de flop, maar ik kom weinig problemen tegen.

Bij de dinner break om 20u40 heb ik ongeveer 6000 chips en zijn we nog met 116 spelers. Ik haast me samen met Larry en zijn aziatische vriend – die niet meespeelt in het kampioenschap – naar het poker restaurant. Dat is op dat moment nog leeg, en we kunnen als eerste bestellen. Ik bel Katja om haar het goede nieuws te vertellen – het lijkt erop dat ik dag 2 ga halen!

Terug aan tafel is mijn pasta met spek en kaassaus ondertussen gearriveerd. Geen moment te laat, want sinds die eitjes vanmiddag heeft mijn maag geen eten meer gezien. Ik verhonger zowat. Tijdens het eten vertrouwt Larry me toe dat zijn doel al bereikt is. Hij zit met 9500 chips en zijn doel was om met 9000 de tweede dag te halen. De conversatie kabbelt wat voort over poker in het algemeen en het toernooi in het bijzonder. Larry merkt hierbij op dat er weinig vrouwelijke deelnemers zijn. Onze aziatische vriend reageert daarop: “Dat is toch normaal. Poker is inschatten, en dat kunnen vrouwen niet.” Hij overdenkt die stelling even, voor hij zich bedenkt en vervolledigt: “Enfin ja, verkeerd inschatten, dat wel.”

Cash

We rekenen af en gaan weer naar beneden. Ik besluit een wandeling te maken, omdat ik al een paar uur verga van de rugpijn. Ik heb de hele tijd zitten schuifelen en wringen in m’n stoel, maar ik vond geen comfortabele houding. Met de dealers heb ik pas echt medelijden, die zitten op houten IKEA-stoelen. Ik wil dus even doorstappen in de koude avondlucht. Larry en sidekick gaan ondertussen een joint roken in de oude VW Golf van de aziaat (“Ik zie ‘m al staan, ’t is die met de Koreaanse vlag op!”)

Voor het casino in Namen stroomt een brede rivier, en ik wandel een stukje op naast het water. Om me niet belachelijk te maken, ga ik hier niet gokken naar de naam van de stroom. Belgische geografie is niet m’n sterkste kant. Ondertussen vraag ik me af hoe veilig dit is, met €650 op zak. Ik ben al twee keer beroofd in m’n leven, en telkens op plaatsen waar je het niet zou verwachten. Sindsdien probeer ik een klein beetje op te letten als ik op onbekende plaatsen rondloop met geld op zak. Nu die gedachte de kop op heeft gestoken, stap ik iets sneller door en maak ik de rest van m’n rondje rond het blok af.

Terug in het casino heb ik nog altijd een uur de tijd voor het toernooi opnieuw begint. Cash games dus. Ik zit nog maar een kwartier aan de 2-2 tafel als ik quad 4’s hit. Ik check Q4 in de blind en op de turn ligt er A444. M’n river bet wordt afbetaald door een aas. Een jaar of vier geleden, toen ik voor het eerst in de play money games op pokerroom.com begon te spelen, was Q4 m’n favoriete hand. Tegenwoordig kan ik die hand niet vaak meer spelen, maar als ik dat doe, loont dat blijkbaar wel. Een rondje later check ik 52 in de blind. De flop is A4J en iedereen checkt. Hetzelfde gebeurt op de turn en de river brengt een 3, die voor mij een straat maakt. Ik bet €10, iemand callt en de volgende speler minraist naar 20. Ik vraag in m’n beste Frans hoeveel hij nog voor zich liggen heeft. Als hij antwoordt: “90”, ga ik all-in, en folden ze allebei. Het niveau aan deze tafels ligt echt niet zo hoog. Ik stop wat later met €160 winst.

Buitenwipper

Na de dinner break begin ik nog agressiever te spelen. Bij blinds van 70/140 zijn er drie limpers, ik maak er 750 van in de small blind met twee kaarten, en iedereen fold. De tafel is al de hele dag erg passief. In het begin loose passive, en nu dag 2 in zicht komt, begint bijna iedereen weak-tight te spelen. Ik bluf zonder kaarten en probeer een showdown te zien met marginale handen zoals middle pair. Larry zit nog altijd links van me, en zijn stapel chips van 9500 begint zienderogen te slinken. Hij blijft elke inzet volgen en blijft maar chips in de pot gooien als hij achter staat. Een voorbeeld: Larry limpt met A3 bij blinds van 50/100. Hij bet 200 op een 234 flop, achter hem komt een raise naar 800, Larry volgt. Hij vergooit nog wat chips op turn en river, en verliest uiteindelijk een derde van zijn stack. Zijn uitleg: “tja, ik had een paar en bijna een straat, ik moest wel meegaan.” Hij zal uiteindelijk dag 1 eindigen met 3000 chips, heel teleurgesteld omdat alles zo erg mis gelopen is nadat hij bij de dinner break al z’n droom van 9000 had bereikt.

Ik stuur ondertussen nog twee spelers naar huis. Bij blinds van 50/100 raise ik naar 350 na één limper. Eén van de spelers in de blinds volgt, en de limper gaat all-in voor 350 meer. Ik call, de blind ook. De flop brengt JJx, ik bet 500, de blind fold en ik win een mooie pot. In het volgende level, 70/140, probeer ik een steal met 87s. Iemand duwt al z’n chips in de pot voor 600 meer, één van de blinds volgt, en ik moet beslissen of ik die 600 call. Er zit ondertussen ongeveer 2500 in de pot, de caller is heel passief, voorspelbaar en ik verwacht dat hij me zal betalen als ik een goeie hand maak. Ik call. De flop komt 7-hoog met mijn flush draw. Ik bet 750, de blind fold en de river brengt mijn flush. De speler die eruit ligt, muckt zijn hand, en ik win weer een heel mooie pot.

Omdat nu wat vaker spelers eruit gaan, krijgen we ook een paar nieuwe gezichten aan tafel. Eén van hen is een Waal van Noord-Afrikaanse afkomst. Hij lijkt op een buitenwipper, een stoere, brede, luidruchtige kerel met een vettig zwart kapsel. Omdat hij naar z’n Ipod aan het luisteren is, mist hij alle actie aan tafel, en moet de dealer alles voor hem herhalen. Hij speelt als een echte fish, raises callen met 43o in de big blind, dat soort dingen. Ik zal hem Musharraf noemen.

Ik raise met 96s naar 250 (level 50/100) en zowel Larry als Musharraf willen een flop zien. Ik vang een flush draw, en bet 300. Ze callen allebei. De turn is een 6, en nu bet Musharraf onmiddellijk 500 uit. Larry callt, ik heb een paar en een flush draw, dus ik volg ook. De river is een 9. Nu checken ze opeens allebei, en ik ben blij dat ik m’n twee paar mag laten zien. 96 is goed genoeg.

Vergissing

Bij blinds van 70/140 heeft een echte rock de pot geraised naar 300, en Musharraf callt. De flop komt 652 met twee schoppen. De rock maakt een pot sized bet van 600, Musharraf callt zonder veel nadenken (duh). De turn is klaverenboer. De rock bet weer, nu 1200, en krijgt weer een call. Op de river komt schoppenvier. Er ligt nu 2456J met drie schoppen, en de rock bet 3000. Musharraf roept keihard: “Tapis!” ten teken dat hij all-in is, en springt recht uit z’n stoel. Hij trekt z’n jas aan, en wil de rock de hand schudden. Ondertussen blijft hij roepen: “Tu as relancé! Tu as relancé!” Na minutenlang nadenken fold de rock, en Musharraf draait uitgelaten 8s7s om voor de geriverde straight flush. Jezus, wat een achterlijke river bet van die gast. Het was zo duidelijk dat Musharraf op een draw zat, en de river maakt elke draw compleet. Laat dan toch gewoon je hand zien.

Een andere nieuwe speler is een jonge, slanke kerel met ros haar en een grijze sjaal rond z’n nek. Bij de eerste hand die hij speelt aan onze tafel, open raist hij naar 400 bij blinds van 50/100, veel meer is dan de standaard raise. Als iedereen fold, draait hij met een zwierige polsbeweging één enkele aas om, en muckt z’n hand zonder de andere kaart te laten zien. Deze gast voelt zich duidelijk de haai in het aquarium. Een level later (70/140) raise ik KQo naar 350. De rosse callt in positie en de flop brengt Tc Jc 4d. Ik besluit dat hij ongeveer 100% van de keren gaat betten als ik hier check, dus ik tik op de tafel. Hij maakt er 500 van, ik raise naar 1250, hij fold. Bol het af, stoere kerel.

Na de dinner break ben ik opeens echt hard gegaan, en ik zit op 13.000 chips als we om kwart voor twaalf ermee stoppen. Ik wacht als één van de weinigen op de chipcount, ook al is het laat en moet ik maandag werken. De chef vergist zich bij het tellen van m’n stack en schrijft 12.000 op. Goed dat ik ben gebleven. Ik corrigeer hem en vertrek naar huis, blij dat ik de helft van het deelnemersveld al overleefd heb.

Bespreek het op het forum »